Nie wszystko jest merino, co ma metkę merino
Słowo merino w ostatnich latach stało się magicznym zaklęciem. Znajdziesz je na co drugim ubraniu, w reklamach, na targowiskach i w luksusowych butikach. Jakby cokolwiek innego straciło prawo do istnienia.
Wiem, że płynę pod prąd i być może dużo ryzykuję. W biznesie, gdzie decyduje chwytliwy marketing i pogoń za zyskiem, o takich rzeczach nie mówi się głośno. Mimo to czuję potrzebę powiedzenia tego wprost: rynek jest dziś pełen „merino”, które nawet nie stało obok prawdziwej, delikatnej owcy merynosowej.
Żeby było jasne – zwykła owcza wełna to fantastyczny, sprawdzony przez wieki materiał. Ma świetne właściwości grzewcze, jest trwała, zrównoważona i ma swój niepowtarzalny urok. Nie ma w niej absolutnie nic złego i zasługuje na ogromny szacunek.
Problem pojawia się w momencie, gdy ze zwykłej wełny (lub nawet mieszanek z syntetykami) robi się „100% prawdziwe australijskie merino od młodych owieczek” tylko za sprawą marketingowego pióra, aby można było sprzedać produkt lepiej i drożej.
Prawdziwe merino jest rzadkie, wyjątkowo delikatne, a jego produkcja ma swoje surowe zasady i limity. Nie może go być wszędzie tyle, ile twierdzą sklepowe półki.
Postanowiłem nie bawić się w tę grę w chowanego. Nie chcę brać udziału w wyścigu o to, kto potrafi sprytniej przekonać klienta do czegoś, co nie jest prawdą. Zamiast tego stawiam na uczciwość – nawet za cenę bycia „czarną owcą” w tej branży.
Kiedy trzymasz w rękach nasz produkt z wełny, dokładnie wiesz, na czym stoisz; w parametrach znajdziesz dokładne i uczciwe dane o materiale. Bez udawania, bez wilków w owczej skórze.
Dziękuję, że zależy Wam na tym, co naprawdę nosicie.
Z poważaniem, František Sedlář